9/11 En haar Betekenis…

Het is vandaag de dag alweer zeven jaar geleden sinds onze ruwe kennismaking met de Islam. Misschien een mooi moment om even bij dit religieuze fenomeen stil te staan. Zo sprak onlangs een rechter in Engeland vier van de zeven Britse moslims van Pakistaanse afkomst vrij, die terecht stonden voor een vermeend plot, waarbij het gelijktijdig opblazen van verscheidene trans-Atlantische vluchten, hun beoogd doel was. De gevolgen voor Westers-Islamitische betrekkingen zouden naar alle waarschijnlijkheid desastreus zijn geweest.

World Trade Center

World Trade Center


In Engeland heerst nu grote verbijstering en onbegrip over deze uitspraak, waar dit Transatlantic Aircraft Plot al sinds 2006 uitgebreid speelt en een klip en klare zaak lijkt. Een zaak waar we in Nederland destijds niets van hadden vernomen in het nieuws. Alleen praktisch, in de wereldwijde aanscherping van regels betreffende het (niet) mee aan boord brengen van vloeistoffen op vliegtuigen. Waarschijnlijk heeft de Nederlandse journalistiek hiervan afgezien om niet onnodig paniek te zaaien, omdat het geen nieuwswaarde had. Of wellicht omdat ze in Nederland al heel goed doorhadden dat het bewijs in dit soort zaken, natuurlijk heel lastig valt hard te maken in een rechtbank en ze er zich met een Jantje van Leiden van af konden maken.

Aan dit soort afschuwelijke nieuwsberichten zijn wij in Nederland en de rest van de Westerse wereld helaas langzaamaan gewend geraakt. Hoewel we door onze regeringen gelukkig voor het grootste deel beschermd worden voor veel van deze verhalen, over vermoedelijk verijdelde plots in de ons omringende landen evenals vervelende zaken in Nederland zelf en andere aangelegenheden en wetenswaardigheden. We moeten hierbij aantekenen dat het licht ontvlambare temperament van de Islam, die zich al sinds de zeventiger jaren van de vorige eeuw bezig houdt met aanslagen en kapingen, niet alleen een negatieve reputatie geniet in de Westerse wereld. Vrijwel overal ter wereld heersen conflicten tussen moslims onderling en met de hun omringende geloofsgenoten. Men denke hierbij bijvoorbeeld aan Rusland, Afrika en grote delen van de Aziatische wereld en dan hebben we het nog niet eens over het historische trackrecord van de Islam.

Zo verwoordde V. S. Naipaul, een Britse schrijver van Indiase afkomst, het heel treffend: “I have to stress that I was traveling in the non-Arab Muslim world. Islam began as an Arab religion; it spread as an Arab empire. In Iran, Pakistan, Malaysia, Indonesia – the countries of my itinerary – I was travelling, therefore, among people who had been converted to what was an alien faith. I was traveling among people who had to make a double adjustment—an adjustment to the European empires of the nineteenth and twentieth centuries; and an earlier adjustment to the Arab faith. You might almost say that I was among people who have been doubly colonized, doubly removed from themselves.” (New York Review of Books, 31/01/1991)

Het punt is dat wij in het Westen flink hebben moeten boeten – en dat nog steeds met alle plezier doen (en mensen het ons met alle plezier helpen herinneren) – voor wat wij in het verleden en heden hebben misdaan en doen, zoals het (neo)kolonialisme, de slavernij en de Kruistochten, om maar een willekeurige greep te doen. Deze schuldbekentenissen en vaak ongebreidelde zelfkritiek en zelfhaat is naar mijn mening een typisch Westers fenomeen. Ik zou haast willen zeggen een van oorsprong Christelijke trek of tik. Dat het gewoon is in een democratie de vuile was buiten te hangen, betekent natuurlijk niet dat andere volken geen vuile was hebben, noch zegt het iets over de mate van hun vuilheid. Alleen dat sommige mensen niet zo gek zijn zich onnodig bloot te stellen aan kritiek. Er moet daarom nog veel historisch, archeologisch en kritisch onderzoek worden verricht binnen de Islam. Iets wat overigens op alle mogelijke manieren verhinderd wordt, zo schrijven de meeste Qur’an critici onder pseudoniemen, zijn opgravingen uit den boze, en worden afvalligen vermoord.

Yusuf al-Qaradawi, President van de “European Council for Fatwa and Research

Wat ook vreemd is, is dat veel mensen die zich – terecht of onterecht – zo verschrikkelijk druk maken over wat hun verre voorouders is aangedaan door andermans verre voorouders, enkel op het verleden gericht zijn. De actualiteit, waarin zulke misstanden nog steeds op grote schaal voorkomen en lang niet altijd voor hun klassieke varianten onderdoen, lijkt volledig te worden vergeten. Zo is slavernij, en dan bedoel ik niet alleen het ‘economisch uitbuiten’ in Marxistische geest, nog steeds wijdverspreid in grote delen van de Islamitische wereld, van Saoedi-Arabië tot Mauritanië. Zelfs Europeanen waren er het slachtoffer van. Het wordt gewoonweg gerechtvaardigd door deze religie, die daarnaast allerhande vormen van discriminatie en lijfstraffen, die we in het Westen in de loop der geschiedenis hebben weten uit te roeien, legitimeert en aanmoedigt aan de hand van haar heilige tekst (Qur’an), traditie (Hadiths) en wetten (Shari’ah).

Deze lopen uiteen van het maken van onderscheid tussen gelovigen en niet-gelovigen, van diegene met-Het-boek en zonder-Het-boek, tot gehele hiërarchische onderverdelingen van de zogenaamde ‘heidense afgoderij’, naar type en klasse. Zo kun je het bijvoorbeeld wel ‘schudden‘ als Hindoestaanse vrouw in een Islamitische staat. Maar ook wanneer je als moslim niet de Arabische taal machtig bent – die uiteraard superieur is aan alle andere talen, want Gods eigen – sta je op een lagere trede. En wanneer je op het Arabisch-Schiereiland woont (hoe dichter bij Mekka of Medina, hoe beter) ben je uiteraard weer meer waard dan, pak hem beet, een Indonesische moslim.

Echter, de wetenschap heeft niet stil gezeten. Zo is er de afgelopen vijftig jaar grondig onderzoek verricht naar de verguisde Kruistochten. Door een nieuwe – en door techniek verbeterde – wijze van onderzoek, waarbij niet alleen kwantitatief gemeten wordt, maar zaken nu ook kwalitatief bekeken kunnen worden, zijn er verrassende feiten aan het licht gekomen. De veronderstellingen die al heel lang de ronde doen, over door wie en waarom de Kruistochten gevoerd werden, moeten in dit licht worden herzien. Nieuw onderzoek heeft namelijk aangetoond dat het niet in de eerste plaats gelukzoekers waren, die vanwege een grote bevolkingstoename en masse naar het ‘beloofde land’ snelden om daar na wat knokken de boel te annexeren. Of moet ik tegenwoordig zeggen, kolonialiseren?

Het blijkt nu dat het waarschijnlijker is dat het Katholieke Christendom voor het eerst in Spanje in aanraking kwam met het idee van een godsdienstige oorlog, via de Jihadistische veroveringstochten die al begonnen vlak na de dood en naar goed voorbeeld van Muhammad, de grote vrede stichtende profeet. De Reconquista die al begon in de 8ste eeuw, ofwel de herovering van het Iberische Schiereiland op de Moren, was de eerste kans die het Christendom kreeg om het concept van een godsdienstige oorlog naar goed voorbeeld te ontwikkelen en in de praktijk te brengen. Maar ook bij de Kruistochten naar Jeruzalem, moeten we niet vergeten dat het in eerste instantie door de Islam veroverd was op de Christenen. Overigens samen met de rest van het Midden-Oosten, dat in de 6de eeuw grotendeels Christelijk gebied was.

Het correcte beeld van de kruisvaarders is niet dat van de tweede, derde of vierde broer in het gezin die geen kans meer zag op een erfenis en daarom niets te verliezen had, maar het blijken juist de oudste broers en zelfs koningen te zijn geweest, die alles te verliezen hadden en zeer weinig te winnen! Sterker nog, vaak kwamen deze vorsten gebroken of helemaal niet meer terug en bleek hun hele hebben en houden te zijn verdwenen, of hadden zij het bij vertrek vrijwillig afgestaan aan de Kerk. En dan laten we de hele hachelijke onderneming die de Kruistochten waren nog buiten beschouwing. De mensen die toentertijd gezamenlijk op pad gingen om hun ‘heilige plicht’ te vervullen, was een bonte stoet en eentje waar de Paus in zijn geheel geen controle over had nadat deze eenmaal in beweging werd gebracht. Ze kwamen soms niet eens aan op de plaats van bestemming

Dat wij dezer dagen niet meer in staat zijn te begrijpen waarom mensen hun leven opofferen voor religie, is te wijten aan het feit dat voor die mensen religie geen onderdeel van het leven is, zoals we tegenwoordig te vaak denken, maar dat het leven onderdeel is van hun religie. Tegelijkertijd zouden de Europeanen van toen, niet hebben kunnen begrijpen waarom mensen van nu, hun leven zouden willen opofferen voor de vaak lege en vage leuzen als ‘Vrijheid’ of ‘Gelijkheid’, waar onze cynische geest nog amper in lijkt te willen geloven. We mogen daarom best weleens stilstaan bij de betekenis van de overwinning die de gebundelde Europese strijdmachten op 9/11, 1683 voor de poorten van Wenen op de Islam behaalde en op die manier haar expansiedrift definitief een halt toe riep.